Cewnik tętnicy płucnej a centralny cewnik żylny jako przewodnik leczenia ostrego uszkodzenia płuc cd

100-procentowy audyt wszystkich instrukcji przeprowadzonych po włączeniu pierwszych 82 pacjentów wykazał wskaźniki zgodności z protokołem podobne do uzyskanych podczas wyrywkowych kontroli (dane nie przedstawione). Wszyscy pracownicy naukowi przeszli intensywne szkolenie w zakresie prowadzenia protokołu i pomiaru ciśnienia naczyniowego. Następnie objaśniali procedury badania klinicystom na oddziale intensywnej terapii (ICU). Naciski naczyniowe mierzono u pacjentów na plecach przy końcu wydechu; Koniec wydechu został zidentyfikowany za pomocą sygnału ciśnienia w drogach oddechowych, ale ciśnienia w naczyniach zastosowane w protokole nie zostały dostosowane do ciśnienia w drogach oddechowych.43 Cztery główne zmienne protokołu były mierzone co najmniej co cztery godziny. W obu grupach prowadzono zarządzanie ciśnieniem krwi i przewodem moczowym. W protokole w grupie PAC uwzględniono ciśnienie okluzji płucno-arteryjnej oraz wskaźnik sercowy, podczas gdy centralne ciśnienie żylne i kliniczna ocena skuteczności krążenia (tj. Temperatura skóry, wygląd skóry i częstość napełnia- nia kapilarnego) zostały wykorzystane w grupie CVC. Poziomy mleczanu, szybkość dostarczania tlenu oraz mieszane żylne i lepsze nasycenie tlenem żyły głównej nie były używane jako zmienne protokołu. Najważniejszym celem tego protokołu było szybkie odwrócenie niedociśnienia, skąpomoczu i nieefektywnego krążenia. Leczenie pacjentów w szoku (określone przez średnie ogólnoustrojowe ciśnienie tętnicze mniejsze niż 60 mm Hg lub zapotrzebowanie na leki wazopresyjne) pozostawiono do oceny lekarzowi pierwszego kontaktu, z wyjątkiem tego, że odstawianie od wazopresorów przeprowadzono zgodnie z protokołem po ciśnienie krwi pacjenta ustabilizowało się. Pacjentom, którzy nie byli w szoku, przepisywano płyny do skąpomoczu i do nieskutecznego krążenia, jeśli ciśnienie żyły centralnej lub ciśnienie okluzji płucno-tętniczej było poniżej docelowego zakresu. Klinicyści mieli swobodę wyboru izotonicznego krystaloidu, albuminy lub produktów krwiopochodnych, chociaż protokół określał objętość każdego podawanego środka. Pacjenci z nieskutecznym krążeniem, którzy nie byli w szoku, otrzymywali dobutaminę z furosemidem lub bez niego, jeśli ich centralne ciśnienie żylne lub ciśnienie okluzji płucno-tętniczej przekroczyły docelowy zakres. Pacjenci bez niedociśnienia, którzy mieli odpowiedni krążenie i ciśnienie wewnątrznaczyniowe powyżej zakresu docelowego otrzymywali furosemid. Pacjenci ze średnim ciśnieniem tętniczym co najmniej 60 mm Hg bez użycia wazopresorów, o wydychaniu moczu wynoszącym co najmniej 0,5 ml na kilogram masy ciała na godzinę, oraz w grupie CVC, odpowiednim krążeniu na podstawie badania fizykalnego lub w grupie PAC, wskaźnik sercowy wynoszący co najmniej 2,5 litrów na minutę na metr kwadratowy powierzchni ciała, otrzymywał furosemid lub płyny, aby przywrócić ciśnienie wewnątrznaczyniowe do docelowego zakresu.
Badanie zostało zatwierdzone przez komisję ds. Przeglądu protokołów w National Institutes of Health, National Heart, Lung and Blood Institute oraz instytucjonalną komisję kontrolną w każdej uczestniczącej lokalizacji. Pisemną zgodę uzyskano od uczestników lub prawnie upoważnionych zastępców. Niezależna rada monitorująca dane i bezpieczeństwo przeprowadziła tymczasowe analizy po zapisaniu 82 pacjentów i po każdej rejestracji około 200 pacjentów
[hasła pokrewne: drzwi wewnętrzne DRE, amyloza, Choroba Perthesa ]
[przypisy: surowica przeciwtężcowa, latkowski twitter, przychodnia sowińskiego legionowo ]