Diagnoza bezpośrednia za pomocą analizy DNA zespołu łamliwego chromosomu Q umysłowego opóźnienia ad 5

Segregacja najbli.szych informacyjnych markerów DNA jest wskazana dla rodziny A. Markery zaznaczone powy.ej danych FRAXA są bliższe locus choroby i ni.ej ni.szej od niej21. Aby objaśnić symbole rodowodów, patrz Figura 2. Poniższe przykłady ilustrują rodzinną transmisję mutacji i pokazują, w jaki sposób wcześniej niejednoznaczne lub nieokreślone przypadki zostały rozwiązane w nowym teście (ryc. 4).
Rodzina A była jedną z kilku rodzin, w których analiza cytogenetyczna i segregacja z połączonymi polimorfizmami DNA nie pozwoliła ustalić pochodzenia rodzicielskiego kruchej mutacji X w sporadycznym przypadku lub pokoleniu, w którym pojawiła się mutacja. Segregacja bardzo bliskich polimorficznych markerów ujawniła, że chłopiec dotknięty chorobą (Podmiot 7) i jego normalny kuzyn odziedziczyli chromosom dziadka w delikatnym regionie X, a status nosiciela ciotki (Podmiot 5) był niepewny. Bezpośrednia analiza DNA wykazała, że babka była normalna, a dziadek był nosicielem. Ich dwie córki były nietkniętymi nosicielami premutacji, podobnie jak normalny kuzyn (podmiot 8), z powiększeniem o 400 pz wielkości docelowego fragmentu – znacznie mniejszym niż wzrost o 1800 bp u chorego chłopca, ale większy niż w jego matce (przedmiot 5).
Rodzina B została dokładnie i bezskutecznie zbadana za pomocą połączonych polimorfizmów z restrykcyjnymi fragmentami (RFLP) w celu ustalenia statusu kobiety o niskim poziomie ekspresji w miejscach wrażliwych (temat 10) i jej kuzyna (przedmiot 7), który miał łagodnie opóźnionego syna bez kruchego miejsca (temat 11). Wujek upośledzony umysłowo (podmiot 4) miał ekspresję kruchego X w 10 procentach komórek. Bezpośrednia analiza DNA potwierdziła, że dotknięty wujek i babka miały typowe kruche mutacje X, ale zdecydowanie ustalili, że nikt inny w rodzinie nie odziedziczył zmutowanego chromosomu X. Stąd opóźnienie umysłowe w Podmiocie 11 nie było związane z zespołem łamliwego chromosomu X. Wcześniej stwierdzenie nawet niskiego poziomu komórek niosących kruchą mutację X u krewnego pacjenta z zespołem wykazałoby wysokie prawdopodobieństwo, że jest nosicielem.
Przypadek rodziny C pokazuje, w jaki sposób można znaleźć różne wzory mutacji w tym samym pokoleniu i które mogą wyjaśniać różne wyrażenia kliniczne. Pretutacja została wprowadzona do rodziny przez męskiego nosiciela (Temat 1, z powiększeniem o 200 pb wielkości fragmentu docelowego), który przesłał go z niewielką zmianą do jego czterech córek, które nie wyraziły klinicznie tej mutacji. W trzecim pokoleniu, dwaj bracia probandy (osobnicy 5 i 7) mieli wzrost wielkości docelowego fragmentu o 1300 do 1400 bp. Przeanalizowano również ich dwie siostry z kuzynkami. Wśród dzieci z Podmiotu 9 znaleźliśmy jednego normalnego mężczyznę (podmiot 18) i dwuletniego chłopca niosącego premutację (podmiot 19), a diagnoza prenatalna ujawniła normalny wzór u płodu żeńskiego (oznaczonego jako podmiot 20). W innym rodzeństwie, wszyscy trzej chłopcy (podmioty 14, 15 i 16) nosili nieprawidłowy chromosom X, ale nie wykryto nieprawidłowego prążka w cytogenetycznie prawidłowym męskim płodzie (oznaczonym jako podmiot 17)
[więcej w: forxiga cena, solcoseryl opinie, kermuren 10 ]