Ostra białaczka szpikowa u dzieci leczonych epipodofilotoksynami z powodu ostrej białaczki limfoblastycznej

ETOPOZYD i tenipozyd, dwie półsyntetyczne pochodne podofilotoksyny, mają szeroki zakres aktywności przeciwnowotworowej i były szeroko stosowane w leczeniu dzieci i osób dorosłych ze złośliwymi chorobami.1, 2 Raporty pojawiające się w ciągu ostatnich czterech lat włączyły te czynniki w rozwój ostrej białaczki szpikowej (AML) u pacjentów leczonych z powodu guzów litych lub ostrej białaczki pochodzenia limfatycznego (ALL) .3 4 5 6 7 8 9 10 W przeciwieństwie do białaczek szpikowych indukowanych przez czynniki alkilujące, 11 przypadków białaczki wiązało się z terapią epipodofilotoksyną mają tendencję do pojawiania się wcześnie po rozpoznaniu guza pierwotnego (tj. w ciągu sześciu lat), w celu uniknięcia fazy mielodysplastycznej i do angażowania monoblastów lub mielomonoblastów i nieprawidłowości długiego ramienia chromosomu 11 (region 11q23) .4, 5, 9, 10 W 1989 roku odnotowaliśmy względnie wysokie skumulowane ryzyko wtórnej AML u pacjentów, którzy otrzymali intensywną chemioterapię skojarzoną i napromienianie czaszki dla ALL.4 W tym czasie nie byliśmy w stanie wykazać niezależnego związku pomiędzy tą komplikacją a jakimkolwiek konkretnym składnikiem (lub składnikami). ) terapii, w tym epipodofilotoksyny. Immunofenotyp komórek T był jedyną kliniczną lub biologiczną cechą istotnie związaną z rozwojem wtórnej AML po dostosowaniu do współzmiennych współzawodniczących. Po dłuższym okresie obserwacji i pojawieniu się dodatkowych przypadków wtórnej AML, analiza czynnika ryzyka wskazuje, że długotrwała ekspozycja na etopozyd lub tenipozyd podawane co tydzień lub dwa razy w tygodniu wywiera największy wpływ na białaczkę.
Metody
Pacjenci
Od maja 1979 r. Do września 1988 r. 792 kolejnych pacjentów w wieku poniżej 19 lat zarejestrowano w kolejnych badaniach terapeutycznych nowo zdiagnozowanego ALL w szpitalu dziecięcym St. Jude Children s Research. Spośród 785 pacjentów, których można było ocenić, 734 uzyskało pełną remisję i zostało losowo przydzielonych do leczenia kontynuacyjnego (podtrzymującego); ta grupa była przedmiotem naszej analizy. Wszystkie protokoły leczenia zostały zatwierdzone przez instytucjonalną komisję odwoławczą i National Cancer Institute; podpisano świadomą zgodę uzyskano od pacjentów lub ich rodziców.
Badania cytochemiczne
Komórki szpiku kostnego, otrzymane zarówno przy diagnozie jak i nawrocie, barwiono zgodnie ze standardowymi technikami, w tym stosując Wright-Giemsa, kwas nadjodowy, mieloperoksydazę, Sudan czarny B, esterazę chlorooctanową AS-D naftylu i esterazę maślano-naftylową. Diagnoza ALL lub AML była oparta na kryteriach morfologicznych i cytochemicznych grupy roboczej francusko-amerykańsko-brytyjskiej (FAB), 12, 13, zmodyfikowanej w niedawnym warsztacie.14 Tak więc, z definicji, wszyscy pacjenci z ALL mieli mniej niż 3 procent komórek blastycznych dodatnich pod względem obecności mieloperoksydazy i Sudanu w czerni B (mieloidowy wzór) lub mniej niż w 20 procentach dodatnich w przypadku barwienia esteroza maślanu (wzór mieloidalny); żadna z komórek nie zawierała prętów Auer.
Immunologiczne pisanie komórek
Komórki szpiku kostnego rozdzielano na gradiencie Ficoll-Hypaąue. Antygeny powierzchniowe komórki wykryto standardowym pośrednim testem immunofluorescencyjnym z monoklonalnymi przeciwciałami przeciwko antygenom związanym z limfocytami. Komórki analizowano pod względem aktywności fluorescencyjnej za pomocą mikroskopii fluorescencyjnej lub cytometrii przepływowej (Coulter EPICS C)
[patrz też: allergocaps, hemoroidy wikipedia, solcoseryl opinie ]