Przekazanie limfocytowego wirusa zapalenia naczyniów przewodzących drogą przeszczepu narządu ad 7

Pierwotne przeciwciała stosowane do wykrywania immunohistochemicznego LCMV obejmowały hiperimmunizowane królicze i mysie przeciwciała anty-LCMV swoiste dla LCMV i przeciwciała monoklonalnego przeciwko wirusowi Lassa, reaktywne zarówno z wirusem Lassa, jak i LCMV.13. Wykrywanie genetyczne i charakterystyka wirusa
RNA ekstrahowano z próbek klinicznych lub izolatów wirusowych, a specyficzne cele molekularne amplifikowano za pomocą testów PCR z odwrotną transkryptazą (RT-PCR) z użyciem szeroko reaktywnych starterów specyficznych dla genu polimerazy do wykrywania arenawirusowego RNA. Otrzymane komplementarne produkty DNA oczyszczono i określono sekwencje nukleotydowe i analizowano. W badaniu grupy z 2005 r., Po uzyskaniu sekwencji swoistych dla LCMV z produktów PCR amplifikowanych z próbek klinicznych opracowano bardziej wrażliwą, ilościową RT-PCR (TaqMan), ilościową w czasie rzeczywistym, technologię i użyto do bardziej rozległego analiza okazów.
Testy serologiczne
Do wykrycia specyficznych dla LCMV IgM i IgG zastosowano enzymatyczny test immunoabsorpcyjny. Test przeprowadzono jak opisano uprzednio, 11 z pewnymi modyfikacjami w dostępnych w handlu składnikach, takich jak płytki do mikromiareczkowania i koniugaty.
Wyniki
Dochodzenie w sprawie klastra z 2003 r
Rysunek 3. Rycina 3. Badania patologiczne ujawniające wirus limfatycznego zapalenia naczyniów przewodzących (LCMV) w klastrze z 2003 r. Panel A, mikrografia elektronowa LCMV wyizolowanego w komórkach Vero E6 z płynu mózgowo-rdzeniowego nerki-biorcy 1, wykazuje wysoce pleomorficzne, 50 do 300 nm wiriony zawierające cząstki gęstymi elektronami. Panel B pokazuje barwienie immunohistochemiczne LCMV (czerwone) w neuronach i komórki wyściółki naczyniowo-splotowej myszy zaszczepionej wirusem (fosfataza immunoalkalinowa z przeciwciałem barwy czerwonej barwy naftowej i kontrastem hematoksyliny, monoklonalne przeciwciało anty-LCMV). Panel C pokazuje barwienie immunohistochemiczne antygenów LCMV w tkance płucnej od biorcy płuc (monoklonalne przeciwciało anty-LCMV). Obraz w Panelu D ujawnia rozległą martwicę komórek wątrobowych z minimalnymi naciekami komórek zapalnych u biorcy wątroby (hematoksylina i eozyna). Panel E pokazuje immunohistochemiczne barwienie antygenów wirusowych w przeszczepionej wątrobie (monoklonalne przeciwciało przeciwko wirusowi Lassa). Panel F pokazuje barwienie immunohistochemiczne antygenów LCMV w nerce dawcy nerki-biorcy (monoklonalne przeciwciało anty-LCMV). Panel G pokazuje barwienie immunohistochemiczne antygenów wirusowych w skórze nerki receptora 2 (monoklonalne przeciwciało przeciwko wirusowi Lassa). Wszystkie mikrofotografie są pokazane przy małym powiększeniu.
Wyniki testów w klastrze z 2003 r. Zestawiono na rycinie 3 i w tabeli 1. Mikroskopia elektronowa hodowli komórek Vero E6 zaszczepionych płynem mózgowo-rdzeniowym z nerki-biorcy wykazała obecność cząstek wirusowych kompatybilnych z wirusem znanym ze Starego Świata. Pośrednie testowanie przeciwciał fluorescencyjnych w tych hodowlach potwierdziło tożsamość arewerawirusa jako LCMV. Następnie LCMV zidentyfikowano za pomocą analizy immunohistochemicznej tkanki mózgowej myszy zaszczepionych płynem mózgowo-rdzeniowym od tego samego pacjenta. LCMV zidentyfikowano w wielu tkankach od każdego z czterech biorców. Analiza nukleotydowa produktów PCR wykazała, że wirusowe izolaty otrzymane od dwóch biorców nerki były identyczne i różniły się od wcześniej opisanych szczepów LCMV (Figura Dodatkowego Dodatku)
[patrz też: nanogen, nicorix, kabiny toaletowe ]
[patrz też: surowica przeciwtężcowa, latkowski twitter, przychodnia sowińskiego legionowo ]